Gisteren was het weer eens zo ver. Samen met vriendin de stad in en later verhuisdozen halen. Zelfstandig en geemancipeerd als we zijn, lossen we dit zelf op. Voorraadbussen, kleding en koppen koffie later staan we uiteindelijk voor de Praxis. Verstandig besluiten we grote en kleine verhuisdozen te nemen. We zijn tenslotte op de fiets en moeten het wel kunnen meezeulen. Aankopen gedaan, worstelend met de dozen en de fietsen stopt er een auto. Of we nog meer dozen kunnen gebruiken is de vraag. Auto-eigenaar is nl net verhuisd en heeft nog wel 10 dozen achterin liggen die ze uiteraard graag kwijt wil. Dankbaar wordt dit aanbod aangenomen, altijd fijn wat extra dozen. De auto rijdt weg en daar staan we dan, heel zelfstandig met 20 dozen van verschillend formaat, 2 fietsen en de eerder gekochte spullen aan de andere kant van de stad. Dat het op de fiets niet lukt, hebben we snel geconcludeerd. Dan maar met de citybus richting het station. We hebben nooit geweten dat je zo ver moet lopen om bij n bushalte te komen en dat je gelanceerd wordt als je loopt met grote oppervlaktes in de wind. In de bus gaat t goed… de overstap op t station lukt ook en dan zitten we in de goede bus richting huis. Het laatste stukje leggen we lopend, lachend en af en toe even stoppend af…. ons afvragend of dit nou gewoon geemancipeerd gedrag is of dat we ons begeven hebben in de kinderlijke 'ik kan het helemaal zelf wel alleen doen' fase….

Eén ei is geen ei, twee ei is een half ei en 3 ei is een paasei…. waarop mijn reactie was dat ik dan liever één paasei heb dan 3 van die echte griezeldingen.

Een ei komt natuurlijk van de kip, vandaar mijn weerstand er tegen. Maar ik heb nu ook een kip. Een echte, heuse kiwikip Of eigenlijk een hele fruitige kip, naast kiwi’s zit ie nl ook op appels/peren/bananen.

Een kiwikip, nee ik heb nix geslikt en ook niets verkeerd gegeten… dit is het bewijs

Op het aanrecht loopt een waterig spoortje, wat wordt weggeveegd. Ondertussen wordt er koffie gezet, door het huis trekt de koffiegeur en ook een raar gepruttel. Alsof er water op een plaat borrelt…. Terwijl de eerste kop wordt ingeschonken, wordt er wederom een spoortje weggeveegd, donkerbruin deze keer.

Vol verbazing ziet ze bij t inschenken van haar 2e mok koffie dat er weer een donkerbruin spoor over t aanrecht loopt. Even denkt ze dat haar hoofd op hol geslagen is en twijfelt ze of ze ‘t wel echt heeft verwijderd daarstraks. Opnieuw een doekje over t aanrecht. Na haar 3e mok koffie te hebben genuttigd is ze echt wel wakker en ziet ze wederom een spoortje lopen over t aanrecht, waterig deze keer. Ineens vallen de puzzelstukjes op hun plaats, al die sporen in verschillende kleuren, het pruttelende geluid alsof er water op een plaat komt…. in de bodem van de koffiekan zit een barst waar elke keer wat water/koffie uit ontsnapt en zich een weg baant over t aanrecht.

Op naar de Blokker dan maar weer

Voor boerenkool heb ik een zwak, ik geef het toe.  Het is natuurlijk niet verwonderlijk, aangezien ik als baby al ‘mous’ kreeg omdat mn moeder in deze groningse vertaling niet kon horen dat er kool in zat. Heb er nix aan overgehouden hoor, alleen dus die zwakte voor boerenkool.

Stiekem vind ik mn eigen boerenkool, heel verantwoord en met bouilon gemaakt het aller áller lekkerste. Maar soms ben ik ook onwijs lui, en heb ik geen puf om aardappels te schillen als ik tegen 8h nog moet gaan koken enz. Als er dan geen portie in de vriezer ligt, moet ik iets anders bedenken. Puree uit n pakje is een optie, maar dat vind ik eng, ongezond en eigenlijk de uitdaging niet waard. Geschilde aardappels is een optie, maar dat vind ik decadent.  Ergo, als ik om 8h nog moet gaan koken at ik dus geen boerenkool meer. Bewust ‘at’, want ik heb nu een kant & klare boerenkool ontdekt die zooo lekker is en maar een beetje eng maar de uitdaging wél waard.  Het rare is alleen dat het in de vorm van een worst zit, en dat stuit me als vegetarier een beetje tegen de borst. Gelukkig zie je daar nix meer van als t op je bord ligt

Eet smakelijk!

Soms moet je dingen doen die je eng vindt. Helemaal als je de beslissing hebt genomen om in behandeling te gaan, te werken aan jezelf en uitdagingen aangaan aan de orde van de dag zijn.

Vandaag was weer zo’n dag. Ik zou het aangaan om een keer patat te eten. Ik mocht het inbedden met een vegaburger en groenten en de patat tellen als zetmeelproduct. Mayo hoefde niet. Voor anderen is het bijna raar om t met groenten ed te eten. Maar in mijn hoofd speelden zóveel gedachten…. een klein kijkje..

• van patat word ik nog dikker
• de vettax is al van toepassing
• het is zo ongezond
• ik mag dit niet
• ik heb gewoon gegeten vandaag dus mag dit extra niet
• dit blijft niet binnen
• iedereen in de snackbar ziet/hoort wat ik bestel en houdt dit niet voor mogelijk

Gelukkig heb ik al een tijdje cognitieve gedragtherapie en kon ik deze gedachten uitdagen. Deze keer ging er slechts n wandeling van 3h en 40x herhalen van de goede gedachten aan vooraf. Dus, vol goede moed ging ik de snackbar in.. de volle snackbar. Iedereen werd er bij naam genoemd, vond ik al n beetje raar. Zouden die mensen er zo vaak komen? Dat is toch wel erg Uiteindelijk bleek dat ze gewoon je naam noteren bij de bestelling en je meteen weet dat je bestelling klaar is als je je naam hoort. Maar goed dat ik dat niet wist van te voren, scheelde weer n gedachte Iedereen daar weet dat ik Maaike heet en dus patat eet. Slik. Maar de schaamte n beetje voorbij… en nu dus zlfs op mn weblog.. wie had dat gedacht.

In mn hoofd ineens een liedje, beat itmaar dan beat ik iets anders

Poes en ik verschillen van mening. Ik ben blij dat het even gedaan is met de sneeuw, dat ik weer gewoon kan fietsen zonder te vallen, dat ik aankom met droge voeten. Natuurlijk vond ik de sneeuwpoppen en sneeuwbalgevechten ook leuk en was het wandelen door de knisperende sneeuw prachtig. Poes mist de sneeuw blijkbaar zeer. Ik wil weer graag naar buiten nu, maar poes wil lekker binnen blijven.. Daarbinnen heeft ze nl haar eigen wintersportoord gevonden… ze springt erop en glijdt naar beneden.. haar eigen piste.. met dank aan degene die mn nee-ja sticker heeft gejat en waardoor de piste blijft groeien. …

Ieder jaar weer die vraag! Eigenlijk heb ik geen goede voornemens en doe ik daar niet aan mee;) Al die standaarddingen als afvallen (ik wil wel maar t schijnt niet te mogen), stoppen met roken (daar moet ik nog aan beginnen ), gezonder leven (heb een heel plan)en meer tijd met vrienden doorbrengen (groot sociaal netwerk toch?) enz enz zijn bij mij niet van toepassing. Ik heb t nog veel beter voor elkaar, ik heb zelfs een heel behandelplan voor het komende jaar! Wat een luxe. Wie kan dat nou nog meer zeggen Nou, en daar heb ik eigenlijk m’n handen wel aan vol

Maar aan 1 ding heb ik wel meegedaan, nl het schoonmaken van je huis na 1 januari. Het hele huis was uiteraard wel weer wat overdreven, die drang heb ik wel weer afgeleerd. Maar de kledingkasten moesten er aan geloven en nog wat andere dingen. Mijn schoonmaakwoede werd op prijs gesteld…., heerlijk zo’n schone kast

Ondanks de mist van vanochtend, de mist in mn hoofd, heb ik toch weer een heldere kijk op de wereld. De hele dag ging goed, zelfs kerstbrood zonder suiker,melk,ei,roomboter en weet ik wat gevonden, op verjaardag geweest, kadootjes gevonden, kerstbakjes gemaakt en zonder brokken naar huis gewandeld.  En dat allemaal dankzij iets kleins, nl een bril Nu ik er weer een heb, weet ik hoe fijn het is om alles gewoon te zien, lekker helder en duidelijk…

Miepje is al meer dan 4 jaar mijn trouwe huisgenoot. Als je haar typeert, kom je uit op bewoordingen als lief, klein, sullig, beetje bang,controlefreak,  dol op warme kleedjes. Sinds vandaag kan er een nieuwe bij: verrassend Miep wilde nl graag naar buiten. Brr, een pootje in de kou, snel intrekken dat pootje! Is het echt zo koud? Nog eens proberen…. en daar staat ze, de dappere dodo met 4 poten in de witte kou, ineens de geest te krijgen…. lekker rollebollend door de sneeuw. Van Muis had ik dit verwacht, maar Miep? Nou ja, wereld op z’n kop. En bij gebrek aan cameramogelijkheden (zie vorige blog), even een filmpje over een winterse poes …

De laatste tijd hebben er verschillende veranderingen plaatsgevonden in mijn leven. Niet zomaar, ik heb bewust dingen verandert. Dat maakt wel een verschil, of je zelf ergens aan werkt of dat het zomaar verandert.

Een paar kleine veranderingen

• tijdelijk stopzetten van mn banen om in behandeling te gaan (ok, eigenlijk een grote verandering)
• alles eten ipv strict veganistisch
• 4h per week sporten ipv per dag
• grenzen aangeven enz enz enz enz
• beter plannen, nadenken over dingen

Nou, dat laatste heb ik iets te goed gedaan. Ik heb nl zo goed nagedacht over de opbergplaats van mn camera-oplader, dat ik ‘m niet terug kan vinden! Ik wil graag de Groningse sneeuw met jullie delen, of mijn nieuw paars geverfde keuken, het glazen huis of mijn borden vol eten Helaas, nog even geduld. Misschien moet ik niet alles veranderen en is een beetje rommeligheid gewoon Maaike-eigen. Het lijkt soms chaotisch,maar dan weet ik wél waar alles ligt. Nu lijkt het netjes,maar ben ik wel alles kwijt, tis wat